Eleganckie spodnium damskie - co to właściwie jest?

W modzie pojawiają się różne terminy, których znaczenia nie do końca są jasne. Czasem pojęcia się rozmywają, czasem zmieniają znaczenie. Podobnie jest w przypadku spodniumu damskiego. Co tak naprawdę oznacza ten termin? Jaki rodzaj stroju się pod nim kryje i jaka jest jego historia? Okazuje się, że to wcale nie jest takie jednoznaczne.

Spis treści

• Spodnium damskie — co to właściwie jest?
• Spodnium pierwotnie, czyli garnitur dla kobiet
• Spodnium obecnie, czyli również elegancki kombinezon
• Co wybrać: garnitur czy kombinezon na wesele?

Spodnium damskie — co to właściwie jest?

Cytując za Słownikiem języka polskiego PWN: “spodnium «kostium damski składający się z żakietu i długich spodni»”. Wbrew podobieństwu na pierwszy rzut oka, nie odmieniamy tego wyrazu, jak słów pochodzących z łaciny, na przykład “technikum”. Prawidłowe są formy: spodniumu, spodniumie, spodniumy, czy spodniumów, czyli odmiana jest podobna, jak w przypadku słowa “kostium”. Termin “spodnium” wszedł do mody damskiej w ubiegłym wieku. I faktycznie początkowo określenie to oznaczało komplet odzieży, który składał się z damskich spodni i marynarki. Spodnium był to po prostu dwuczęściowy garnitur dla Pań. A jak jest obecnie? Język żyje, dlatego nieustannie zachodzą w nim zmiany. Dostosowuje się do rzeczywistości i zdarza się, że słowa rozszerzają lub wręcz zmieniają swoje znaczenie. Po wpisaniu w wyszukiwarkę internetową słowa “spodnium” można zauważyć, że na to hasło często pojawia się zupełnie inny rodzaj odzieży. Wynika z tego, że aktualnie pod pojęciem spodnium coraz częściej rozumie się elegancki damski kombinezon, czyli dawny owerol. Co ciekawe, w po śląsku owerol to po prostu dres. Tworzy to pewien chaos i na przykład w rozmowach z babcią czy z mamą, czy koleżanką możemy tymi samymi słowami opisywać zupełnie coś innego. Trudno nie odnieść wrażenia, że to nieco pogmatwane. Może po prostu warto ostatecznie uznać, że aktualnie pod pojęciem spodnium rozumiemy zarówno garnitur damski, jak i elegancki kombinezon dla kobiet?

Spodnium pierwotnie, czyli garnitur dla kobiet

Historia garnituru damskiego jest niezwykle burzliwa i ma związek z emancypacją kobiet. Komplet odzieży złożony z długich spodni i marynarki przez wiele lat jednoznacznie był uważany za strój typowo męski. Noszenie tego typu odzieży przez kobiety było w zasadzie nie do pomyślenia. Jedną z pierwszych odważnych Pań była aktorka Sarah Bernhardt, która jeszcze w XIX w. nie tylko sięgała po spodnie i marynarkę, ale również pojawiała się w nich publicznie. Zachowały się jej zdjęcia z pracowni rzeźbiarskiej, na których pozuje właśnie w takim stroju. W społeczeństwie wciąż jednak było daleko do zaakceptowania garnituru, jako stroju damskiego.

Na zdjęciu: Sarah Bernhardt w pracowni rzeźbiarskiej. źródło: https://www.michaelandrews.com/history-womens-suits/

Na początku XX. wieku popularność zaczął zdobywać inny rodzaj uniformu dla Pań. Zestaw składał się ze spódnicy i marynarki. Dwuczęściowy komplet był wygodniejszy dla aktywnych kobiet niż tradycyjna suknia. Jednak z czasem panie zaczęły coraz częściej zakładać spodnie, szczególnie spędzając czas wolny. W początku 1933 roku Eleanor Roosevelt nie zdążyła przebrać się po przejażdżce konnej i jako pierwsza kobieta pełniąca funkcję publiczną pojawiła się oficjalnie w spodniach. W tym czasie Marlena Dietrich występowała w garniturach ze spodniami zarówno w filmach, jak i prywatnie. W 1939 roku brytyjski dom mody Aquascutum wypuścił na rynek trzyczęściowy komplet, składający się z żakietu i spodni oraz spódnicy. Takie rozwiązanie pozwalało wygodnie w spodniach dojechać rowerem do pracy, a na miejscu przebrać się w spódnicę.

Na zdjęciu: trzyczęściowy komplet Aquascutum, źródło: Cally Blackman: “100 years of fashion”, Laurence King Publishing, London 2012 r., str. 162

Krok milowy w historii damskiego garnituru nastąpił w latach 60. ubiegłego stulecia. Legendarny “Le Smoking” Yves Saint-Laurenta to strój wzorowany na męskim garniturze, który został stworzony specjalnie dla kobiet. Stanowiło to swego rodzaju rewolucję w świecie mody. Projektant twierdził że nie chciał ubrać kobiety, jak mężczyznę, ale pozwolić jej być jednocześnie elegancką i nowoczesną. Kolejnym ważnym momentem w historii garnituru damskiego były lata 90. poprzedniego stulecia. Wtedy kostium składający się ze spodni i marynarki przeżywał wyjątkową popularność. W dzisiejszych czasach to już klasyczny strój damski. Wciąż jednak często kojarzy się z siłą, władzą i profesjonalizmem, dlatego chętnie wybierany jest jako strój do pracy. Jednak również doceniany jest jego potencjał jako stroju wieczorowego. Obecnie garnitury damskie to modny i elegancki wybór zarówno w sytuacjach biznesowych, jak i na wielkie wyjścia.

Na zdjęciu Le smoking YSL, źródło: Cally Blackman: “100 years of fashion”, Laurence King Publishing, London 2012 r., str. 235

Spodnium obecnie, czyli również elegancki kombinezon

Strój jednoczęściowy łączący spodnie z bluzką również ma interesującą historię i wcale niewiele krótszą. Na początku XX wieku taki rodzaj ubioru był zaprojektowany dla skoczków spadochronowych, potem pilotów i nurków. Już w latach 30. stworzono wersję jednoczęściowego stroju z nogawkami dla kobiet, głównie używanego jako strój roboczy. W czasach wojennych kobiety pracowały w fabrykach zastępując mężczyzn. Kombinezon był komfortowym ubraniem do pracy. W tamtych latach stworzono pierwsze wersje tego stroju do noszenia również w czasie wolnym, jednak nie spotkały się one z szeroką popularnością.

Na zdjęciu: kobieta w kombinezonie roboczym, rok 1940. źródło zdjęcia: Cally Blackman: “100 years of fashion”, Laurence King Publishing, London 2012 r., str. 166

W latach 60. XX wieku, po boomie demograficznym lat powojennych, młodzież stanowiła istotną część społeczeństwa. Miało to oczywisty wpływ na modę i projektanci musieli tak dużą i jednocześnie wyjątkową grupę brać pod uwagę przygotowując projekty. To właśnie wtedy popularność damskich kombinezonów rozkwitła. W tamtych czasach w Polsce taki strój również nazywano owerolem. Od modeli bardzo kolorowych, jednobarwnych, z psychodelicznymi wzorami, poprzez śnieżnobiałe dzianinowe w wydaniu Courregesa, po inspirowane punkiem wersje czarne z imitacji skóry: lata 60. i 70. ubiegłego wieku to złoty czas kombinezonów damskich. Kolejna dekada również należała to owerolu w kolejnych nowoczesnych odsłonach. W latach 80. ubiegłego wieku kombinezony damskie były bardzo popularne. Jeden z amerykańskich projektantów mody nazwał ten strój suknią balową przyszłego stulecia. Jednak już w latach 90. powodzenie tego rodzaju stroju osłabło. Powrót damskiego kombinezonu nastąpił w początkach XXI wieku i w tej chwili cieszy się popularnością.

Na zdjęciu okładka czasopisma Petticoat  przedstawiająca kobiety w kolorowych kombinezonach, źródło: Cally Blackman: “100 years of fashion”, Laurence King Publishing, London 2012 r., str. 248

Co wybrać: garnitur czy kombinezon na wesele?

Mimo że różnią się między sobą formą, to oba rodzaje spodnium mogą być fantastycznym strojem na wesele. Wśród wielu sukienek stylowy garnitur czy elegancki kombinezon wyróżnią się z tłumu. Na który typ stroju się lepiej zdecydować? To zależy od wielu czynników. Na wesela stylu glamour odpowiednie będą oba rodzaje eleganckiego spodniumu. Jednak w przypadku przyjęć w stylu rustykalnym, czy boho lepiej postawić na zwiewny kombinezon z lekkich tkanin. Prawdopodobnie lepiej wpisze się on w charakter przyjęcia. Niemniej jednak najważniejsze jest, aby dobrać odpowiednie spodnium do swojej sylwetki. Tak, aby proporcje były optycznie wyrównane i podkreślone atuty figury. Zarówno garnitur, jak i kombinezon są wygodne i świetnie sprawdzają się w tańcu. Swoboda ruchów jest niezwykle ważna podczas takich okazji.

Bibliografia:

https://sjp.pwn.pl/slowniki/spodnium.html

https://www.michaelandrews.com/history-womens-suits/

Bertrand Meyer-Stabley: “Mężczyźni, którzy wstrząsnęli światem mody” Dom Wydawniczy Rebis, Poznań  2015 r., str.197

Cally Blackman: “100 years of fashion”, Laurence King Publishing, London 2012 r., 162, 166, 235, 248

François Boucher: ”Historia mody”, Arkady, Warszawa 2009, str. 413, 420, 423